Tango Argentino
Tango de salon
Najczęściej spotykany styl tańczenia tanga argentyńskiego z kontaktem po prawej stronie i z lekkim otwarciem trzymania po lewej - trzymanie jest w kształcie litery V. Figury są bardziej powolne, subtelne i odmierzane. Dla celów głównie nauczania wprowadzono podstawowy zestaw kroków (hiszp. basico), który składa się z ośmiu kroków, i zawiera sekwencję takich elementów jak salida, cruzada (krzyżyk) i resolucion (zakończenie).
Innymi figurami tanga argentyńskiego są:
calesita, boleo, gancho,kanapka, kwadrat, ocho, parada, volcada, traspié
. Zwyczajowo używa się hiszpańskich nazw figur tanga argentyńskiego, chociaż sandwich jest tutaj wyjątkiem używanym także w Argentynie obok określenia mordida.
Tango Nuevo
Tango nuevo jako styl tańca powstało pod koniec lat osiemdziesiątych w Buenos Aires. Jego twórcami byli dwaj znakomici tancerze i nauczyciele Fabian Salas i Gustavo Naveira. Zrewolucjonizowali oni dotychczasowy sposób uczenia tanga i wprowadzili do niego wiele nowych elementów (jak np. colgada), przywracając jednocześnie improwizacyjny charakter tego tańca. Dało to początek nowej fali tancerzy, którzy eksperymentowali z tangiem coraz bardziej je rozwijając. Wielu z nich rozwinęło własny, niepowtarzalny styl jak Pablo Veron, Norberto "El Pulpo (Ośmiornica)" Esbrez zwany "Ośmiornicą" ze względu na charakterystyczny sposób tańczenia z "przeplataniem" nóg,Chicho Frumboli, Pablo Villaraza i Dana Frigoli, Pablo Inza i Eugenia Parilla. Tango nuevo jest stylem, który nieustannie się zmienia. Wybitni tancerze adaptują elementy innych tańców, lub wymyślają własne. Styl ten daje niemal nieograniczone możliwości twórcze.
Wraz z rozwojem nowych form tańca zaczęła rozwijać się nowoczesna muzyka. Stare tanga remiksowano lub komponowano całkiem nowe utwory, często mieszając elementy tanga, muzyki house, jazzu, a nawet hip hopu. Tak powstał nurt muzyczny nazywany electrotango (lub electro tango). Znany muzyk Carlos Libedinsky (Narcotango,Narcotango 2) mówił o potrzebie nowej muzyki w ten sposób:
"Było coś, co wydawało mi się dziwne. Wielu eksperymentowało z nowymi formami tańca, ale muzyka do której tańczyli nie wydawała się z tymi próbami harmonizować. Ja także czułem w milongach bogactwo żywej energii, ale jednocześnie cała grana tam muzyka została stworzona przez ludzi od dawna nie żyjących. Ważny kawałek tradycji wydawał się pozostawać jakby opuszczony." [1].
Najbardziej znani twórcy nurtu electrotango to: Gotan Project, Bajofondo Tango Club, Electroqtango, Otros Aires,Carlos Libedinsky.
Jednakże tango nuevo może być i bywa tańczone zarówno do tradycyjnych tang, muzyki Astora Piazzolli, electrotango, a także współczesnej muzyki nie będącej tangiem. Mimo znacznych różnic w technice tańczenia i uczenia tancerze tango nuevo i klasycznych stylów nie mają większych problemów, by nawzajem se sobą tańczyć.
Milonga - gatunek muzyczny spokrewniony z habanerą i tango.
Różnica pomiędzy milongą a tango: Zarówno tango jak i milonga są w takcie 2/4, jednak wartości ósemkowe w milondze są dzielone w sposób 3+3+2, podczas gdy podział rytmiczny w tangu występuje co 4 ósemki.
Milonga to jeden z rodzajów muzyki i tańca, wersja tanga, charakteryzujący się szybkim rytmem i wesołym nastrojem utworu. Termin milonga pochodzi z afrykańskiego dialektu ("mulonga" oznacza słowa). Z początku milonga była improwizowana pieśnią śpiewaną przez Payadores. Następnie muzyka została uproszczona i zaczęto do niej tańczyć figury Candombé (taniec afrykańskich niewolników w Argentynie), Habanera (taniec czarnych Kubańczyków w Buenos-Aires), mazurka (taniec polski) oraz polki (taniec czeski). Są różne warianty milongi:milonga campera oraz milonga candombera. Pochodzenie tej formy muzycznej jest dyskusyjne - prawdopodobnie milonga miejska pochodzi od formy wiejskiej (granej na gitarze i pozbawionej choreografii) oraz pierwszych odmian tanga granych na przedmieściach Buenos Aires i Montevideo.
Styl tańczenia milongi jest w zasadzie podobny do tanga. Z tym, że tango milonga, jako rodzaj tańca, charakteryzuje się wyrazistym rytmem i ciągłością kroków. Charakterystycznymi figurami tanecznymi są: la baldosa i paso básico z różnymi rodzaju odmianami tych figur, a także figura con balanceo, paso con traspié, salida típica, la cunita, ocho atrás acompañado, la sorpresa, czy paso girado. Pisarz i krytyk argentyński Jorge Luis Borges w pewnym okresie zaczął preferować milongi, gdyż nie mają one tak melancholijnego charakteru jak tango. Jest on autorem milongi Jacinto Chiclana, w której opisał nożownika działającego na zlecenie polityków.
